คนไทยมีความเป็น “ชาติอิสระ” มาช้านาน เรามีเรื่องราวของคนในชาติที่มีคุณค่า ควรแก่การสืบทอดให้ลูกหลาน จำนวนมากไม่แพ้ชาติอารยะไหนๆ เสียที่เรื่องราวของเรามักบอกเล่าอยู่ในวงจำกัด ในหมู่ผู้ปกครองหรือไม่ก็ชนที่ได้เปรียบมีโอกาสได้เล่าเรียนเขียนอ่าน เรื่องราวของสามัญชนคนชั้นล่างที่เป็นประชาชนส่วนใหญ่ของแผ่นดิน มักไม่ถูกบันทึกหรือเล่าขานต่อๆไปในฐานะประวัติศาสตร์ของชาติ ถ้าจะถูกบันทึกก็มักจะอยู่ในฐานะไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน ที่ไม่อาจสร้างคุณูปการใดๆได้ นอกเสียจากเป็นพลเมืองที่ดีของประเทศ

เรื่องราวการสร้างชาติต่างๆในอดีต จึงมักตกเป็นความดีความชอบของเจ้านายมากกว่าไพร่ ประวัติศาสตร์ที่ร่ำเรียนกันผ่านตำรา (ที่เขียนโดยชนที่ได้เปรียบ) จึงลดคุณค่าสามัญชนให้เหลือเพียงเป็นผู้จดจำความสำเร็จของผู้ที่อยู่เหนือกว่าเสมอมา
แม้ในทุกวันนี้ คนไทย (สามัญชนทั่วไป) ก็ยังคงติดความคิดเกี่ยวกับตัวเองในแบบที่กล่าวมาไม่น้อย เราไม่เชื่อตัวเอง ทั้งยังติดนิสัยไม่ชอบคิด ไม่ชอบเขียน ไม่รักการอ่าน เต็มใจยกเรื่องแบบนั้นให้คนอื่นที่ “เก่งกว่า” เป็นธุระไป

ถ้าเรื่องราวของคุณจะช่วยสร้างคุณค่าให้สามัญชน ก็คงจะไม่ได้มีคุณค่าเฉพาะตน อย่างน้อยลูกคุณก็ได้ภูมิใจที่พ่อแม่กล้าบันทึกเรื่องราวชีวิตของตัวเอง และหากมีบางส่วนที่จะเสริมให้เหตุการณ์สำคัญของชาติที่คุณเคยเกี่ยวข้อง มีความชัดเจนขึ้น ก็จะยิ่งมีค่าควรแก่การบันทึกยิ่งขึ้น www.2519.net ขอเอาใจช่วยให้คุณทำงานได้สำเร็จสมความมุ่งหวัง อย่างไรเสีย หากจะกรุณาส่งต้นฉบับเป็นตอนๆมาลงในคอลัมน์ “เราไม่ลืม 6 ตุลา” ของเว็บเราบ้าง ก็จะเป็นประโยชน์ยิ่ง